Dünyanın en zengin ve düzenli ülkelerinden biri olan İsviçre, anayasasında diğer devletlerde alışılagelmiş iki temel unsuru barındırmıyor: Resmi bir başkent ve tek bir ulusal dil. Bu eksikliklere rağmen ülke, dünyanın en istikrarlı devletlerinden biri olmayı nasıl başarıyor?
BAŞKENT YERİNE FEDERAL ŞEHİR
Sokaktaki on kişiden dokuzu, İsviçre'nin başkentini Bern olarak bilir. Meclis ve hükümetin burada bulunması pratikte bu cevabı doğru gibi gösterse de hukuken durum farklıdır. İsviçre anayasasına göre Bern bir başkent değil, sadece 'Federal Şehir' statüsündedir. Bu kararın kökeni, 1848 yılındaki tarihi bir uzlaşmaya dayanır. O dönemde Zürih ve Cenevre gibi güçlü şehirlerin yönetim kavgasına girmemesi ve hiçbir şehrin diğerine üstünlük taslamaması için Bern, tarafsız bir bölge olarak idari merkez seçilmiştir.
DÖRT DİL, BİR ÜLKE
'İsviçrece' diye bir dil bulunmaz. Ülke, tek bir resmi dil yerine dört dili eşit statüde kabul etmiştir: Almanca (yaklaşık %60), Fransızca (yaklaşık %20), İtalyanca (yaklaşık %8) ve Romanşça (%1'den az). Hiçbir dil diğerinden üstün değildir. Devlet dairelerinde işler ilk üç dilde yürütülürken, Romanşça da ilgili bölgedeki halkla iletişimde resmi dil olarak kabul edilir.
KAOSU ÖNLEYEN SİSTEM: KANTONLAR
Bu kadar dil varken kaosun çıkmamasının sırrı, Kanton Sistemidir. İsviçre, her biri kendi yasalarına, eğitim sistemine ve resmi diline karar veren 26 kantondan (eyaletten) oluşur. Örneğin Zürih'te hayat Almanca akarken, Cenevre'de Fransızca konuşulur. Farklı bölgelerden insanlar bir araya geldiğinde ise genellikle tercüman kullanırlar veya ironik bir şekilde İngilizce anlaşırlar.
